Obchodzono ostatnio hucznie święto 4 czerwca pod pretekstem 20 rocznicy obalenia komunizmu. Już samo to pojęcie jest metodologicznie nietrafne.

Komunizm jest konstrukcją teoretyczną, dalekosiężnym punktem docelowym, do którego dążą komuniści, a nie praktyką ustrojową. Jednak najtęższe nawet umysły ochoczo przyswoiły sobie tę formułkę wymyśloną przez dość prymitywnie myślącą teoretyczkę myśli politycznej – Joannę Szczepkowską. Przyswoiły, gdyż było to im wygodne do wprowadzania w życie ustaw dekomunizacyjnych czy też dziwolągów prawnych pod nazwą zbrodnia komunistyczna. Tak jakby w najnowszej historii Polski nie było zbrodni antykomunistycznych popełnianych przez zbrojne podziemie.

Sporna chronologia obalania

Jednak i to mocno naciągane nazewnictwo nijak nie przystaje do faktów historycznych. Cóż bowiem wydarzyło się w dniu 4 czerwca 1989 r.? Odbyły się wybory, których wynik został wcześniej ustalony w wyniku porozumienia zawartego przy Okrągłym Stole. Z góry było wiadomo, że 65 procent mandatów sejmowych przypadnie rządzącej wówczas koalicji PZPR-ZSL-SD. O wyborach do Senatu nie wspominam, ponieważ jako izba wyższa ma niższe od Sejmu umocowanie w polskim systemie politycznym. W dniu 4 czerwca świętowano zatem rocznicę wydarzenia, które można by określić jako farsę wyborczą. Następnego dnia, tj. 5 czerwca, nawet najbardziej wnikliwi obserwatorzy nie zauważyli zmiany ustroju. Nadal nie było prywatyzacji, bezrobocia, płatnej służby zdrowia, tudzież innych radości życia, jakie niesie nam obecny ustrój. „Komunizm” trwał nadal, choć ponoć się skończył.

Wynik niedemokratycznych wyborów czerwcowych utrwalał panowanie dotychczasowych wspomnianych wyżej sił politycznych z PZPR na czele. Układ ten został w pewnym momencie obalony przez szefów ZSL i SD. Można zatem powiedzieć, że tzw. komunizm obalili do spółki Malinowski z Jóźwiakiem i to na ich cześć świętujący rocznicę powinny piać hymny pochwalne. Obaj wspomniani wyżej panowie wyszli na tym jak przysłowiowy Zabłocki, znikając ze sceny politycznej. Mówi się, że rewolucja pożera własne dzieci. W tym przypadku dzieci same wystawiły się na żer rewolucji. Zjednoczone Stronnictwo Ludowe po zmianie nazwy utrzymuje się do dziś na powierzchni życia politycznego jako koalicjant do wynajęcia – innymi słowy polityczna kurtyzana. Jego przywódca nie przypomina nie tylko Witosa, lecz nawet Pawlaka z filmu „Sami swoi”. Z ludowca, którego rolę grał za czasów rządów SLD, przekształcił się w liberała rządzącego gospodarką pod dyktando PO. W gorszej sytuacji znalazło się Stronnictwo Demokratyczne, które całkowicie wypadło z gry. Widocznie w państwie demokratycznym nie ma zapotrzebowania na partię odwołującą się w swej nazwie do demokracji, co potwierdza także los demokratów.pl.

Jednakże nawet po koniunkturalnej wolcie PZPR-owskich sojuszników utrzymywał się okres przejściowy – od dyktatury aparatu do dyktatury kapitału. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego nad newralgicznym resortem spraw wewnętrznych nadal panował Czesław Kiszczak, a prezydentem był Wojciech Jaruzelski. Ten z lekka paranoidalny układ skończył się wraz z wymiksowaniem z rządu „komunistycznych” funkcjonariuszy i wyborem Lecha Wałęsy na prezydenta. Ostatecznym uhonorowaniem tego procesu była zmiana nazwy państwa, które pozbyło się uciążliwego i nijak nieprzystającego do rzeczywistości przymiotnika Ludowa.

Można, oczywiście, argumentować, że wybory 4 czerwca uruchomiły cały proces zmian ustrojowych. Można, lecz taka argumentacja jest pozbawiona logicznego sensu. Początkiem procesu była, bowiem dwustronna zgoda na ustawienie Okrągłego Stołu i rozpoczęcie debaty, która w konsekwencji doprowadziła do kontraktowych wyborów. Ponadto przypisywanie sobie tzw. zasługi w obaleniu ówczesnego ustroju jest wyrazem megalomanii rządzących polską elit. Nie uwzględnia ona całej otoczki międzynarodowej. Nie chodzi tu nawet o Gorbaczowa ani pozbycie się strachu przed radziecką interwencją militarną. Nie byłoby upadku europejskiego socjalizmu bez decyzji ówczesnego węgierskiego premiera Imre Pozsgaya. Kazał on otworzyć granicę z Austrią, umożliwiając tym samym obywatelom NRD swobodne przedostanie się do zachodniej części Niemiec. Następstwem tego była likwidacja muru berlińskiego, co z kolei ośmieliło Rumunów do likwidacji Çeauşescu. Europejski system socjalistyczny znajdował się już wówczas w głębokim kryzysie. Dotyczył on zarówno reformującego się ZSRR, zreformowanej Polski i Węgier, reformującej się słownie Czechosłowacji i Bułgarii, odpornej na reformy Rumunii i NRD, stalinowskiej Albanii i pozostającej nieco z boku Jugosławii. W ówczesnych realiach nie było szans na utrzymanie starego systemu – nawet wówczas, gdyby Wałęsa nie skakał przez płot, a polscy wyborcy nie głosowaliby tak, a nie inaczej w dniu 4 czerwca.

Krajobraz porównawczy przed obałką

PRL nie była państwem doskonałym. Drogi naprawcze były, jak to z reguły bywa, dwie – reformowanie bądź likwidacja. Chiny wybrały tę pierwszą drogę i mają obecnie najwyższe tempo wzrostu gospodarczego na świecie. Polska poszła drogą likwidacji i od 20 lat grzęźnie w bagnie permanentnego kryzysu. Ówczesna opozycja, która sama siebie nazwała demokratyczną, ukuła dogmat o niereformowalności socjalizmu, wiedząc, że nawet najbardziej demokratyczny socjalizm nie dałby im szansy na oddanie kraju pod władanie kapitału, kościoła i Stanów Zjednoczonych. Tymczasem pod koniec swego żywota socjalizm zaczął się coraz intensywniej cywilizować. Ludzie dostali do ręki paszporty, praktycznie znikła cenzura – zwłaszcza w kierowanej przez Urbana telewizji, gdzie w Studio Otwartym każdy mógł gadać, co chciał.

W PRL ludziom żyło się różnie – niektórym bogato, innym skromnie. Jednak nawet ludzie o skromnych dochodach mieli większe niż obecnie poczucie bezpieczeństwa. Nie bano się utraty pracy, nie musiano godzić się na upokarzający dyktat tzw. pracodawców. Nie obawiano się eksmisji z powodu braku możliwości płacenia za czynsz ustalany w absurdalnie niebotycznej wysokości przez potomków dawnych kamieniczników. Można by tu jeszcze wymienić i inne niereformowalne dziwolągi, jak bezpłatny dostęp do nieurynkowionej opieki lekarskiej i nauki – od podstawówki po studia doktoranckie, tanie wczasy czy bezpłatne sanatoria. W zniewalającym obywateli państwie zniewoleni obywatele czytali książki, a po cenzurowane gazety ustawiały się kolejki. Dostatniej niż pracownikom aparatu partyjnego żyło się nie tylko tzw. prywatnej inicjatywie, ale i rolnikom – mimo tego, że nie dostawali dotacji z Unii Europejskiej. Wszystkie te czynniki w większym stopniu niż możliwość tworzenia partii politycznych czy publiczna swoboda wypowiedzi decydują o tym, co się nazywa jakością życia. Dotyczy bowiem większości obywateli, a nie politycznie aktywnej opozycyjnej mniejszości.

Faktem jest i to, że jakość życia codziennego znacznie się pogorszyła w 1980 r., co doprowadziło do strajków, a następnie do powstania „Solidarności”. I wówczas rozpoczęła się gra pozorów. Wierchuszka „Solidarności” udawała, że jest związkiem zawodowym, a nie strukturą polityczną. Udawała, że dba o interesy społeczne, podczas gdy doprowadziła do niekontrolowanego napływu pieniędzy na rynek, a w konsekwencji do szalejącej inflacji i dalszego pogłębienia braków rynkowych. Sterujący „S” polityczni doradcy nie rozszerzyli listy słynnych 21 postulatów o te najważniejsze, jak – prywatyzacja i niszczenie gospodarki państwowej, likwidacja spółdzielczości, wprowadzenie systemu gospodarczego tworzącego bezrobocie i monstrualne nierówności społeczne, urynkowienie służby zdrowia i innych usług publicznych, światopoglądowa dominacja kościoła katolickiego, zwrot własności kamienicznikom, oddanie sektora finansowego we władanie banków zagranicznych, przejście z Układu Warszawskiego do NATO.

Kamuflowanie rzeczywistych intencji, – czyli mówiąc po ludzku: okłamywanie ludzi – weszło już tak głęboko w nawyk politykom wywodzącym się z „S”, że kultywują tę praktykę do dnia dzisiejszego, o czym świadczą ich publicznie wypowiadane enuncjacje. Oprócz kłamstw rozpowszechnia się też mity. Jednym z nich jest mit wolnej i suwerennej RP przeciwstawianej PRL zniewolonej przez Sowietów. Polska sprzed 20 lat funkcjonowała w określonej konfiguracji politycznej. Jednak w porównaniu z obecnie obserwowanym proamerykańskim wazeliniarstwem ówczesne władze starały się bardziej dbać o interesy własnego kraju, choć nie wszystkie te działania były publicznie eksponowane, jak np. ostre kłótnie między Gomułką a Breżniewem podczas posiedzeń RWPG. Nieporównywalnie większy był natomiast zakres suwerenności ekonomicznej. To nie Moskwa kazała nam utrzymywać prywatne rolnictwo, handel czy rzemiosło, a w latach 80. zakładać firmy polonijne. ZSRR miał zerowy udział w polskich przedsiębiorstwach produkcyjnych i bankach. Nie narzucał – jak to czynił w pierwszych latach tzw. transformacji Międzynarodowy Fundusz Walutowy – kierunków polityki gospodarczej ani nie wymagał konsultowania budżetu. Przypomnijmy też, że polskie władze nie zabiegały o ustanowienie na naszej ziemi nowych radzieckich baz wojskowych ani też nie wspomagały ZSRR wysyłając żołnierzy do Afganistanu.

Świętowanie klęsk

Komentarze (2)

Napisz komentarz

Treść komentarza powinna być związana z tematem artykułu. Komentarze naruszające netykietę będą usuwane. Komentarze promujące własne np. strony, produkty itp. będą usuwane. *Odśwież* swoją przeglądarkę by dokonać zmiany kodu przed użyciem przycisku 'wyślij'. Zachowaj w pamięci treść jeżeli pomyliłeś kod.
Imię:
E-mail
Strona wwww
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
Kod antyspamowy:*
	Chcę być powiadamiany emailem o dodaniu nowych komentarzy

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
Polska adaptacja JoomlaPL.com Team
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved