Cztery partie zdominowały polski system polityczny. Tyle, że poza tym systemem znalazło się trzy czwarte Polaków, którzy nie poszli głosować w wyborach europejskich. Na własnej skórze odczuła skutki tego Polska Partia Pracy.

Piotr Bojko

Na mandaty europosłów załapali się wyłącznie politycy Platformy Obywatelskiej, Prawa i Sprawiedliwości, Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz Sojuszu Lewicy Demokratycznej – Unii Pracy. Razem na te partie padło 91 proc. oddanych w wyborach europejskich głosów. Cała reszta – 6 komitetów ogólnopolskich – musiała się podzielić pozostałymi 9 procentami głosów. Mało, o wiele za mało, aby zachwiać potęgą tych, którzy dzierżą ster władzy w instytucjach państwowych, samorządowych, w mediach i przede wszystkim bazują na gigantycznych dotacjach dla partii. Pojedyncze procenty zdobyte przez te mniejsze partie świadczą, że nie pomogą w przeskoczeniu progu wyborczego ani znane nazwiska (przypadek Centrolewicy), ani duże pieniądze w połączeniu z dobrym wejściem w telewizji publicznej (Libertas). Czy to jednak świadczy, że ten układ polityczny jest trwały? Nakładając te 91 procent zdobyte przez główne siły polityczne na 25-procentową frekwencję wyborczą, okazuje się, że poparcie dla nich wśród wszystkich wyborców wynosi nieco ponad 20 procent. Rzecz jasna, można te wyniki tłumaczyć w różny sposób: albo ludzie są eurosceptykami i nie chcą brać udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego, albo po prostu dali carte blanche głównym partiom, licząc na to, że one załatwią co trzeba bez ich głosu, albo też uważają, że ich głos i tak nic nie da, mają dość tych wszystkich polityków i wolą nie iść na wybory. Ta pierwsza hipoteza jest mało prawdopodobna – większość Polaków jest jednak zadowolona z członkostwa w Unii Europejskiej. Liczą się tylko ta druga i trzecia opcja, ale w tym wypadku brakuje badań, stawiających na którąś z nich. Można jednak przypuszczać, że bliższa prawdzie jest opcja niewiary Polaków w politykę, o czym świadczy też wysoki poziom absencji podczas wszelakich innych wyborów.

Media zachwycały się wyższą niż w poprzednich wyborach europejskich frekwencją, wyśmiewając wcześniejsze prognozy zapowiadające ją na poziomie kilkunastu procent. Problem w tym, że jeszcze 27 maja aż 33 proc. badanych Polaków mówiło w sondażu dla TNS, że na pewno weźmie udział w wyborach europejskich. Aż tylu jednak nie poszło do urn, a co więcej, frekwencję uratowała o wiele wyższa od średniej frekwencja wyborcza w dużych miastach, gdzie dochodziło do spektakularnych pojedynków wyborczych PO-PiS, podkręcanych przez media.

Jak w tym kontekście ocenić wynik wyborczy Polskiej Partii Pracy, która niemal wszędzie znalazła się na ostatnim miejscu wśród ogólnopolskich komitetów wyborczych (poza Śląskiem, gdzie wyprzedziła Samoobronę i Libertas)? Nie wdając się w wiadome tematy braku funduszy na kampanię, blokady medialnej (zwłaszcza w ostatnim tygodniu kampanii) znowu warto wrócić do sprawy frekwencji wyborczej. Otóż, jeżeli weźmiemy pod uwagę wielkość miejscowości, to im były one mniejsze, tym wyższe poparcie notowała PPP, ale też dokładnie tak samo było w przypadku frekwencji wyborczej – im mniejsza miejscowość, tym niższa frekwencja. Można więc postawić tezę, że PPP padła ofiarą niskiej frekwencji tam, gdzie mogła liczyć na lepszy rezultat.

Polską Partię Pracy czeka teraz okres dyskusji o tym, jak dalej rozwijać partię, jak trafiać z dobrym przekazem do środowisk potencjalnych wyborców, jak przygotować się do kolejnych wyborów (samorządowych, parlamentarnych, prezydenckich) – nie zapominając przy tym, że wybory to nie wszystko, bo ważniejsza jest działalność społeczna wszędzie tam, gdzie ludzie potrzebują pomocy. Ale o tym wszystkim musi ostatecznie zdecydować kongres partii, który odbędzie się w tym roku. Bo potencjał wyborczy istnieje – o czym świadczą choćby wyniki PPP w prawyborach młodzieżowych (5,5 proc.), czy w niektórych miastach i powiatach w różnych regionach kraju podczas eurowyborów (gmina Susz – 18,25 proc., Darłowo – 2,21 proc., Radziejów – 5,18 proc., Głogów – 2,36 proc., gm. Bełchatów – 5,11 proc., Zawiercie – 1,65 proc.). Pytanie – jak się przebić? A tym, którzy w wyborach zdecydowali się jednak zagłosować na PPP, serdecznie dziękujemy. Mamy nadzieję, że nie zawiedziemy Waszych oczekiwań.

Frakcja Zjednoczona Lewica Europejska/Nordyccy Zieloni (GUE/NGL), z którą współpracowała Polska Partia Pracy, niestety również wychodzi z tych wyborów osłabiona. Może liczyć na 33 mandaty (poprzednio: 41). Najwięcej mandatów przyniosą jej niemiecka Lewica (8), francuski Front Lewicy (4), czescy komuniści (4), Portugalczycy (radykalnie lewicowy Blok Lewicy stał się trzecią partią kraju – 3 mandaty, blok wokół komunistów – 2 mandaty; w sumie obie lewicowe partie zdobyły w Portugalii ponad 21 proc. poparcia) oraz Grecy (2 mandaty dla komunistów oraz 1 dla Koalicji Lewicy Radykalnej SYRIZA).

Warto podkreślić, że w sumie trzy lewicowe listy we Francji – Front Lewicy, NPA oraz Walka Robotnicza – zdobyły ponad 12 proc.

Niestety, pasmo porażek ciągnie się za włoskimi komunistami, którzy po okresie współrządzenia z socjaldemokratami stracili miejsca w parlamencie krajowym, a teraz nie będą już reprezentowani w Parlamencie Europejskim.

DZ

Czy PPP uda się zagospodarować potencjał wśród młodzieży?

Wyborcza próba

Piotr Bojko

Według głosujących studentów, zdominowanych przez liberalną ideologię, poza PO i PiS w PE powinny się jeszcze znaleźć przedstawiciele SLD-UP, UPR i Centrolewicy. W prawyborach uczestniczyli studenci 47 uczelni z 25 miast. W sumie oddano ponad 8 tysięcy głosów.

Inaczej postawili jednak gimnazjaliści i uczniowie szkół średnich – o wiele tłumniej biorący udział w tych prawyborach, a równocześnie w większości nie mogący jeszcze głosować w wyborach europejskich. Oni w Parlamencie Europejskim widzieliby m.in. Polską Partię Pracy.

Wyniki PPP w poszczególnych regionach

(w nawiasach po nazwie miasta liczba szkół biorących udział w prawyborach)

woj. dolnośląskie – 5,48

Bogatynia (2) – 10,45

Bolesławiec (7) – 6,47

Jelcz Laskowice (2) – 6,56

Oława (1) – 14,56

Włabrzych (1) – 7,27

Wrocław (13) – 3,15

woj. kujawsko-pomorskie – 6,61

Bydgoszcz (11) – 5,46

Brodnica (1) – 7,54

Inowrocław (1) – 14,56 (trzecie miejsce)

Kamień Krajerński (1) – 11,39 (trzecie miejsce)

Rypin – 9,86 (3)

Toruń (8) – 3,93

woj. lubelskie – 5,12

Biłgoraj (1) – 6,16

Chełm (3) – 6,74

Hrubieszów (10) – 7,11

Lubartów (1) – 10,53

Lublin (6) – 3,08

woj. lubuskie – 5,84

Gorzów Wielkopolski (5) – 4,37

Świebodzin (2) – 7,63

Zielona Góra (5) – 2,97

Żagań (2) – 9,55

woj. łódzkie – 4,37

Łęczyca (2) – 6,57

Łódź (7) – 6,25

Ozorków (2) – 6,83

Radomsko (6) – 7,13

woj. małopolskie – 5,72

Kraków (10) – 5,68

Nowy Sącz (1) – 10,19

Sucha Beskidzka (1) – 9,56

Zakopane (2) – 7,09

woj. mazowieckie – 5,12

Ciechanów (3) – 8,29

Iłża (1) – 7,25

Ostrowiec Świętokrzyski (2) – 7,59

Pułtusk (2) – 17,45 (drugie miejsce)

Radom (6) – 4,89

Warszawa (50) – 3,8

Żyrardów (1) – 6,42

woj. opolskie – 6,22

Strzelce Opolskie (1) – 10,92 (trzecie miejsce)

Opole (4) – 4,07

Prudnik (1) – 6,5

woj. podkarpackie – 5,85

Krosno (5) – 6,0

Rzeszów (3) – 4,68

Sanok (3) – 6,48

Jarosław (2) – 6,7

woj. podlaskie – 5,24

Białystok (9) – 6,03

woj. pomorskie – 4,87

Bytów (2) – 9,33

Elbląg (5) – 4,58

Gdańsk (19) – 2,62

Gdynia (3) – 3,0

Sztum (1) – 7,12

woj. śląskie – 4,58

Bielsko-Biała (8) – 2,97

Bytom (5) – 5,61

Chorzów (7) – 3,52

Cieszyn (6) – 5,63

Częstochowa (11) – 4,97

Dąbrowa Górnicza (4) – 5,78

Gliwice (4) – 5,69

Katowice (13) – 3,31

Ruda Śląska (6) – 5,37

Sosnowiec (2) – 4,17

Tychy (4) – 3,46

Wodzisław Śląskie (4) – 4,69

Zabrze (5) – 7,31

Żory (2) – 7,32

woj. świętokrzyskie – 6,38

Kielce (4) – 5,01

Ostrowiec Świętokrzyski (2) – 7,59

Pińczów (1) – 12,59

Sandomierz (2) – 8,43

woj. warmińsko-mazurskie – 4,95

Elbląg (5) – 4,58

Olsztyn (4) – 3,57

woj. wielkopolskie – 6,02

Kalisz (5) – 5,66

Piła (1) – 7,01

Poznań (15) – 2,62

Września (4) – 7,02

woj. zachodniopomorskie – 5,46

Kołobrzeg (3) – 7,08

Szczecin (15) – 3,95

Koszalin (4) – 5,31

Nawet pobieżna analiza młodzieżowych wyników potwierdza dane z prawdziwych wyborów – potencjał wyborczy PPP znajduje się w małych miastach i na wsi. Tam też młodzież znajduje się pod mniejszą ideologiczną presją otoczenia, która w większych miastach sprzyja partiom establischmentu. Rzecz jasna tego typu wyniki nie przekładają się potem automatycznie na wynik wyborczy, niemniej wskazują na potencjał – i od samej PPP zależy, czy uda jej się go zagospodarować.

Wyborcza statystyka PPP

0,7 proc. – 51 300 głosów

Poparcie dla PPP wg regionów

(uwzględniono wielkie miasta oraz powiaty, w których PPP uzyskała ponad 1,2 proc.)

Okręg warmińsko-mazurski – 0,77 proc.

pow. iławski – 3,36 proc.

(gmina Susz – 18,25 proc.)

pow. gizycki – 1,26 proc.

pow. nidzicki – 1,44 proc.

pow. nowomiejski – 1,59 proc.

pow. siemiatycki – 1,58 proc.

Olsztyn – 0,58 proc.

Białystok – 0,28 proc.

Okręg Gdańsk – 0,54 proc.

Gdańsk – 0,34 proc.

Gdynia – 0,44 proc.

Słupsk – 0,6 proc.

pow. słupski – 1,09 proc.

pow. człuchowski – 1,02 proc.

Okręg Szczecin – Gorzów Wlkp. - 1,03 proc.

pow. drawski – 1,28 proc.

pow. goleniowski – 1,51 proc.

Gorzów Wlpk. - 0,66 proc.

Koszalin – 0,66 proc.

pow. kraśnieński – 1,61 proc.

pow. łobeski – 1,54 proc.

pow. myśliborski – 1,38 proc.

pow. nowosolki – 1,59 proc.

pow. pyrzycki – 1,41 proc.

pow. sławieński – 1,75 proc.

(Darłowo - 2,21 proc., Sławno – 2,05 proc.)

pow. strzelecko-drezdenecki – 1,55 proc.

Szczecin – 0,87 proc.

pow. świebodziński – 1,35 proc.

pow. żarski – 1,44 proc.

Zielona Góra – 0,51 proc.

Okręg Bydgoszcz – 0,67 proc.

Bydgoszcz – 0,44 proc.

pow. radziejowski – 2,27 proc.

(Radziejów – 5,18 proc.)

Toruń – 0,44 proc.

Włocławek – 0,72 proc.

Okręg Poznań – 0,87 proc.

pow. jarociński – 1,26 proc.

pow. kościański – 1,25 proc.

Pozńań – 0,62 proc.

pow. średzki – 1,29 proc.

pow. wolsztyński – 1,33 proc.

pow. wrzesiński – 1,53 proc.

pow. złotowski – 1,29 proc.

Okręg Wrocław – 0,89

pow. głogowski – 2,26 proc.

(Głogów – 2,36 proc.)

pow. głubczycki – 1,24 proc.

pow. legnicki – 1,34 proc.

pow. lwówecki – 1,27 proc.

pow. namysłowski – 1,39 proc.

pow. oleski – 1,54 proc.

(gm. Zębowice – 3,91 proc.)

pow. prudnicki – 1,28 proc.

pow. strzeliński – 2,07 proc.

(gm. Strezlin – 2,63 proc.)

pow. świdnicki – 1,24 proc.

Wałbrzych – 0,81 proc.

pow. wołowski – 1,31 proc.

Wrocław – 0,49 proc.

pow. ząbkowicki – 1,31 proc.

Opole – 0,62 proc.

Okręg Łódź – 0,72 proc.

pow. bełchatowski – 2,45 proc.

(gm. Bełchatów – 5,11 proc., Bełchatów miasto – 2,44 proc.)

Łódź – 0,51 proc.

Okręg Warszawa 1 – 0,38 proc.

Warszawa miasto – 0,35 proc.

Okręg Warszawa 2 – 0,76 proc.

pow. makowski – 1,42 proc.

Płocjki – 0,67 proc.

Radom – 0,60 proc.

Okręg Lublin – 0,62 proc.

Lublin – 0,41 proc.

gm. Kraśnik – 1,52 proc.

Okręg Rzeszów – 0,62 proc.

Tarnobrzeg – 1,02 proc.

Rzeszów – 0,41 proc.

Okręg Kraków – Kielce – 0,58

pow. jędrzejowski – 1,32 proc.

pow. konecki – 1,47 proc.

(gm. Gowarczów – 3,11 proc.)

Kraków – 0,29 proc.

Kielce – 1,09 proc.

Starachowice – 1,15 proc.

gm. Brzeszcze – 1,72 proc.

Okręg Katowice – 0,82 proc.

Bielsko-Biała – 0,5 proc.

Bytom – 0,8 proc.

Lędziny – 1,26 proc.

Chorzów – 1,12 proc.

Częstochowa – 0,59 proc.

Dąbrowa Górnicza – 1,2 proc.

Gliwice – 0,62 proc.

Jastrzebie Zdrój – 0,95 proc.

Katowice – 0,67 proc.

pow. kłobucki – 1,10 proc.

(gm. Popów – 2,61 proc.)

Myszków – 1,19 proc.

Ruda Śląska – 1,34 proc.

Rybnik – 0,95 proc.

Świętochłowice – 1,39 proc.

Tychy – 0,95 proc.

Zabrze – 1,0 proc.

pow. zawierciański – 1,43 proc.

(Zawiercie – 1,65 proc.)

Poparcie dla PPP z uwzględnieniem wielkości miejscowości

do 5 000 mieszkańców – 0,99 proc.

od 5 001 do 10 000 – 0,92 proc.

od 10 001 do 20 000 – 0,83 proc.

od 20 001 do 50 000 – 0,73 proc.

od 50 001 do 100 000 – 0,76 proc.

od 100 001 do 200 000 – 0,73 proc.

od 200 001 do 500 000 – 0,73 proc.

pow. 500 000 – 0,42 proc.

Cisza przedwyborcza

Bolesław K. Jaszczuk

W związku z kolejnymi wyborami ogłoszono tzw. ciszę wyborczą. Obowiązywała ona nie tylko w dniu wyborów, lecz także w dniu je poprzedzającym – tak jak gdyby agitacja sobotnia w czymś różniła się od piątkowej. Kolejnym absurdem jest zakaz – w okresie ciszy wyborczej – podawania do wiadomości wyników głosowania w innych krajach Unii. Tymczasem w niektórych przypadkach wyniki te znane już były w piątek. Co zatem ma zrobić wyborca, który już je poznał? Tylko zachorować na amnezję, co może jednak uniemożliwić mu udział w wyborach we własnym kraju. Co ciekawsze, wspomniany wyżej zakaz ma obowiązywać również w Internecie. Aby zakaz ten móc skutecznie zrealizować, należałoby zmobilizować monstrualną armię przeglądaczy, cenzorów i donosicieli. Doskonała przygrywka przed wprowadzeniem państwa policyjnego – będą już gotowe nowe, doświadczone kadry. Cóż jednak zrobić z zagranicznymi stronami internetowymi? Należałoby w tym celu zablokować do nich dostęp wszystkim polskim internatom. Niech żyje Wolna Polska, którą wywalczyliśmy 20 lat temu!

Pomysłodawcom totalnej ciszy wyborczej umyka z pola widzenia inne zjawisko – mianowicie ciszy przedwyborczej. Ciszą tą objęto Polską Partię Pracy, będącą ugrupowaniem wielce niewygodnym dla polskiego establishmentu. Informacje o kampanii wyborczej PPP ograniczają się do prezentacji ustawowo zagwarantowanych audycji wyborczych, krótkich debat telewizyjnych oraz szczątkowych, z reguły jednozdaniowych, migawek z niektórych konferencji prasowych. Namawiany do udziału w wyborach obywatel nie dowie się np. o konferencji prasowej PPP poświęconej służbie zdrowia – widocznie zbyt śliski to temat. W żadnej też prasie, poza Trybuną Robotniczą i Kurierem Związkowym, nie zapozna się z treścią 21 opracowanych przez PPP postulatów. Stanowią one zbyt ostry zgrzyt z propagandą sukcesu, nasiloną zwłaszcza z okazji obchodów kolejnego święta narodowego – 4 czerwca. Embargo medialne na Polską Partię Pracy stało się już powszechnie obowiązującym standardem. W związku z czym oczekuję na ciszę powyborczą, którą zafundują nam przekaziory wówczas, gdy PPP osiągnie sukces w kolejnych wyborach.

Przetrwać klęskę

Paweł Michał Bartolik

Tak, wynik Polskiej Partii Pracy w wyborach do Parlamentu Europejskiego stanowi klęskę. Ale w żadnym razie nie stanowi powodu do załamania. Jak mówił Dżurdż Habasz, „Żadne z praw nie pozostaje stracone, póki ktoś o nie walczy!”

Około 0,7 proc. poparcia dla PPP w eurowyborach to wynik, którego nawet w najczarniejszych snach mało kto się spodziewał. Lecz nieraz światło w tunelu zaczyna być widoczne właśnie wtedy, gdy ciemności są najgłębsze.

Dlatego też trzeba przypomnieć o niemających formalnej mocy sprawczej, lecz niezwykle ciekawych prawyborach „Młodzi głosują”, przeprowadzonych na początku czerwca przez Centrum Organizacji Obywatelskiej.

Polska Partia Pracy otrzymała w nich 5,5 proc. głosów gimnazjalistów i uczniów szkół ponadgimnazjalnych, wyprzedzając SLD i PSL, które – gdyby to były prawdziwe wybory – w ogóle nie dostałyby się do europarlamentu.

Ktoś może dąsać się, że nastolatki głosują na radykałów dla jaj, i nie ma to większego znaczenia. Ale w tych prawyborach wzięło udział niemal 60 proc. uprawnionych, wobec poniżej 25 proc. w oficjalnych wyborach.

Rośnie zatem nowe pokolenie, jak się zdaje potencjalnie o wiele bardziej aktywne politycznie i gotowe do poszukiwania alternatyw – tym bardziej, że z racji upływu czasu, jak też m.in. zaniku bezpośredniego wpływu „białego ojca” z Wadowic, trudniej zapewne straszyć je „komuną” i określenie lewica rzadziej jest dla nich z definicji pejoratywne. Dlatego należy pamiętać, że każde zwycięstwo nosi w sobie zarodki klęski, a każda klęska – zarodki zwycięstwa.

Ostatnie eurowybory oznaczały odwrót zarówno koncesjonowanej pseudolewicy, jak i rzeczywistych sił antykapitalistycznych w całej Europie – bez względu na takie zjawiska, jak choćby zauważalny, lecz daleki od oszałamiającego sukces Nowej Partii Antykapitalistycznej we Francji. Obecna fala prawicowej ofensywy nie może jednak trwać w nieskończoność. Jeśli dobrze się rozejrzeć, okaże się, że najmłodsze pokolenie już dziś to potwierdza.

Zacząć od głowy...

Ewa Groszewska

Sytuacja jest prosta i po prostu się nie zmienia od 20 lat transformacji. Nasz elektorat najczęściej nie chodzi do wyborów. Pisząc „nasz”, mam na myśli tych bez fałszywej liberalnej świadomości – tych wkurzonych. Nakłada się na to jakaś z lekka autorytarna mentalność – zauważyłam bowiem, że gdy mówiłam, że jesteśmy jednymi z nich, to trafiało właśnie jak kula w płot. Bo ludzie chcą jakiegoś księcia z bajki, co za nich wszystko załatwi. Bo są wyalienowani, nie mają odruchu zrzeszania się w sprawach społecznych czy politycznych, bo dostają po dupie, bo wciąż dominuje polski tradycyjny familiaryzm i dbałość jedynie o własny ogródek i „swojska zaradność” itp.

Zatem nie „poruszymy bryły” poprzez wybory czy kampanie. Nie wiem, jak tu doprowadzić do sytuacji protestów społecznych, w wyniku których może nastąpić przewartościowanie. Oczywiście budowa struktur PPP jest istotna, ale zapracowani i zapędzeni w kierat Polacy mają słabą skłonność do angażowania się. Nie chcę siać defetyzmu, ale miejmy tego świadomość. W sensie obiektywnym uważam, że jeśli ten kraj nie odrobi lekcji z zawirowań społecznych (bez nakładki bogoojczyźnianej, która była obecna również w okresie „Solidarności”), to nie zbuduje się tu lewicy. Sądzę, że należy nastawić się na strategię długofalową, przeprowadzić dyskusję. Trzeba zacząć od głowy, czyli od refleksji, jak to uczynić, a dopiero potem zadziałać.

Komentarze (1)

Napisz komentarz

Treść komentarza powinna być związana z tematem artykułu. Komentarze naruszające netykietę będą usuwane. Komentarze promujące własne np. strony, produkty itp. będą usuwane. *Odśwież* swoją przeglądarkę by dokonać zmiany kodu przed użyciem przycisku 'wyślij'. Zachowaj w pamięci treść jeżeli pomyliłeś kod.
Imię:
E-mail
Strona wwww
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
Kod antyspamowy:*
	Chcę być powiadamiany emailem o dodaniu nowych komentarzy

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
Polska adaptacja JoomlaPL.com Team
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved